خاطرت خیلی عزیزه آقا

دلم انگاری گرفته قد بغض یا کریما

عصر جمعه توی ایوون می شینم مثل قدیما

تو دلم می گم آقا جون تو مرادی من مریدم

من به اندازه ی وسعم طعم عشقتو چشیدم

کاشکی از قطره ی اشکت کمی آبرو بگیرم

یعنی تو چشمه ی چشمات با نگات وضو بگیرم

برای لحظه ی دیدار از قدیما نقشه داشتم

یه دونه هدیه ی ناچیز واسه تو کنار گذاشتم

یادم یکی بهم گفت هر کی تنهاست توی دنیا

یه دونه نامه ی خوش خط بنویسه واسه آقا

کاغذ نامه رو بعدش توی رودخونه بریزه

بنویسه واسه مولاش خاطرت خیلی عزیزه

خاطرت خیلی عزیزه

کجایی ای خورشی پنهان؟آسمان بی تو یک تکه ابر افسرده است.

زمین بی تو یک تکه خاک کهنه است،کجایی که بی تو چشم هایمان بی نور است!

گفتگو با خدا...

بسم الله الرحمن الرحیم. 

گفتگو با خدا...

كسی نبود حرفهای مرا گوش كند.

من هم مثل همه به گاه بی كسی و ماندگی، سراغ خدا، خدای فراموش شده‌ی خویش را

گرفتم. همون كه هیچگاه مرا از یاد نمی‌برد!

* * * * *

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌كنم

گفتی: فَإِنِّی قَرِیبٌ؛ من كه نزدیكم !

گفتم: تو همیشه نزدیكی؛ من دورم... كاش می‌شد نزدیكت می‌شدم..

گفتی: وَ اذْكُر رَّبَّكَ فِی نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِیفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الآصَالِ؛ هر صبح و

شام، خدایت را پیش خود، با بیم و كرنش، آهسته یاد كن

گفتم: این هم توفیق می‌خواهد!

گفتی:  أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ؟ دوست ندارید خدا شما را ببخشد؟!

گفتم: معلوم است كه دوست دارم مرا ببخشی!

گفتی:  وَ اسْتَغْفِرُواْ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُواْ إِلَیْهِ؛ پس از خدا خود بخواهید شما را ببخشد و آنگاه به

سوی او باز آیید

گفتم: با این همه گناه؟!... آخر چگونه؟

گفتی: أَلَمْ یَعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ هُوَ یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ؟ مگر نمی‌دانید خداست كه توبه را از

بنده‌هایش قبول می‌كند؟!

 گفتم: دیگر روی توبه ندارم.

گفتی: اللَّهِ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ، غَافِرِ الذَّنبِ وَ قَابِلِ التَّوْبِِ؛ ولی خدا عزیزِ و داناست، او آمرزنده‌ی گناه

است و توبه پذیر.

گفتم: با این كوه گناه، برای كدام یك توبه كنم؟

گفتی: إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا؛ خدا همه‌ی گناهان را می‌بخشد

گفتم: یعنی دوباره بیایم؟ باز مرا می‌بخشی؟

گفتی: وَ مَن یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّهُ؛[چرا كه نه!] به جز خدا كیست كه گناهان را ببخشد؟

گفتم: نمی‌دانم چرا همیشه در مقابل این كلامت كم میاورم! آتشم می‌زند؛ ذوبم می‌كند؛

عاشق می‌شم!  و ...  توبه می‌كنم

گفتی: إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ وَ یُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ؛ [این را بدان كه] خدا توبه‌كنندگان و نیز آنانی كه

به دنبال پاكی‌اند را دوست دارد

 ناخواسته گفتم: اِلهی وَ رَبِّی مَن لِی غَیرُك؛ ای خدا و پروردكار من! [آخر] من جز تو كه را

دارم؟ گفتی: أَلَیْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ؛ خدا برای بنده‌اش كافی نیست؟

گفتم: در برابر این همه مهربانیت چه می‌توانم؟

گفتی: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِیرًا وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِیلًا هُوَ الَّذِی یُصَلِّی عَلَیْكُمْ وَ

ملَائِكَتُهُ لِیُخْرِجَكُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّورِ وَ كَانَ بِالْمُؤْمِنِینَ رَحِیمًا؛ ای مؤمنان! خدا را بسیار یاد

كرده و صبح و شام تسبیحش كنید. او كسی است كه خود و فرشتگانش بر شما درود و

رحمت می‌فرستند تا شما را از تاریكیها به روشنایی آرند. كه خدا بر مؤمنان مهربان است.

با خودم گفتم: خداوند!... خالق هستی!... با فرشته‌هایش!... به ما درود می‌فرستند تا آدم

شویم؟! ... پس باید خود را ثابت كند كه شایسته‌ی سلام و درود عرشیانم.

باید گوهر درونم را از هرچه زنگار پاك كنم.

باید برخیزم كه تا الان هم دیر شده است.

چقدر من بعد از این كارهای شیرین دارم. 

* * * * * 

دل پريشونم، پريشونم که اربابم نيومد         

بعد عمري عاشقي حتي يه شب خوابم نيومد

 آسمون عصراي جمعه مثل من بهونه‏گيره  

بارون گريه باهات حرف مي‏زنه که خيلي ديره

 مادر تو دل غمينه، خون جدت رو زمينه       

عشق ما مهدي نيومد، عشق ما مهدي نيومد

العجل يا حجت‏الله العجل بقيه‏الله                

سر زلفت مي‏بره قلب فرشته‏ها به غارت

مي‏دونم که مي‏شکني هرچي بته با يک اشاره‏ت         

دل زينب بي‏قراره، مادرت چشم‏انتظاره

شنيدم يه روز مياي که خورشيد از تو پا مي‏گيره           

هر کسي حسينيه آتيش کربلا مي‏گيره

وقت خوش‏عهدي و عشقه، غيرت مهدي رو عشقه             

العجل يا حجت‏الله، العجل بقيه‏الله

همه دلشکسته‏ها چشم‏انتظار ذوالفقارند             

تا قدم رنجه‏کني رو چشم من آروم جونم

روضه عموي بي‏دستت ابالفضل رو مي‏خونم           

علقمه کلبه غم شد، کمر جد تو خم شد

الجعل يا حجت‏الله، العجل بقيه‏الله                     

شيعه‏ها تا تو نياي سر و ساموني ندارند

کار ما شور و شينه، يا لثارات الحسينه             

شنيدم براي خاتون مي‏گيره دل تو هر شب

سر در خيمه سبز تو نوشته عمه زينب        

اهل گريه اهل دردي، مثل حيدر کوچه گردي

حدیث

رسول اکرم (ص) می فرماید :

از بالاترین عبادات انتظار فرج است

در خیمه ی او باشد

ابا صالح ابا صالح کجایی                                     کجایی یوسف زهرا کجایی

 بیا مهدی بیا دورت بگردم                                    بیا تا دست خالی برنگردم

اباصالح بیا دردم دوا کن                                       مرا با دیدنت حاجت روا کن

ابا صالح ابا صالح کجایی                                      کجایی یوسف زهرا کجایی

اباصالح عزیز آل یاسین                                        بیا در جمع ما آقا تو بنشین

ابا صالح ابا صالح کجایی                                       کجایی یوسف زهرا کجایی

شنیدم مادر تو خورده سیلی                                الهی من بمیرم از برایت

شده صبرم تمام مولا نیامد                                   غم هجرش زده آتش به جانم 

 ابا صالح ابا صالح کجایی                                      کجایی یوسف زهرا کجایی

 اگر دردم دوا می شد چه می شد                         اگر رویت عیان می شد چه می شد 

به حق مادر پهلو شکسته                                    مرا از سوی خود مولا نکن رد   

 ابا صالح ابا صالح کجایی                                     کجایی یوسف زهرا کجایی

سراغ تو را بهانه‏اى براى گریستن کردم. مى‏دانم هستى،اما دل تنگم مولا ! دل تنگ دوریت، به خدا عقل نمى‏فهمد غیبتت را، جواب دلمان را چه بدهیم مولا؟ اشک به اختیار ما نمى‏ریزد، بغض به اختیار ما نمى‏شکند و قلب به اختیار ما نمى‏تپد، جواب دلمان را چه بدهیم مولا؟

صدایم کن
ای اشتیاق بی انتها
ای ایستاده بر فراز زمان
که رهگذری خسته ام
در بیابانی بی آب
تفتیده در آفتاب
و تو تک درخت صحرایی
با سایبانی گسترده و آبی روان
مرا سوی خویش بخوان
ای رویش بهار در هجوم خزان
که درمانده ام در چالش های زندگی
و همهمه هایی که نام مرا فریاد می زنند
و تو برتر از هر صدای آشنا و دلنشینی
با طنین گرم هدایت
مرا از یاد مبر
که می سوزم
در آتشی که خود برافروخته ام
و تنها تو می توانی
خنکای سرود ابراهیم را
در گوش آتش بخوانی
مرا بخوان در خوش ترین خاطره ایام
در جشن حضور

مولای من اینبار هم نیامدی

و سالهاست در پس پردة اشک کوچه باغ نگاه مهربانت را در تجسّم آه می بینم ، سالهاست نگاهم بی ترانة حرفهایت مانده ، و سالهاست دیوار زمان انتظار شکستن را می کشد ، ابراهیم بت شکن دوران ، فرزند ناجی نوح بیا و کشتی عشقت را به عاشقان بی قرار عرضه دار و مگذار در اقیانوس پر تلاطم عشق و فراق جان دهیم . مولای من خورشید جمعه که شعاع دهای پر تلألو خود را بر کوهسار گونه هایم که خیس ندبة صبح است رقص کنان می پاشد به هوای آمدنت کوچه را می نگرم ، کوچه ای که شاید دیر زمانی است بوسة خاکساری بر پاهای نازنینت نزده کوچه ای که بارها و بارها به انتهای غریب و خالی خویش نگریسته و اشک هجران ریخته . مهربانم این چه عشوه ای است که زمان و زمین را بدان سوخته ای .
و من گاه از پناه نیمة باز پنجره و از پس دریای جوشان چشمهایم آه کوچه را لمس می کنم و چه آه سوزان و غمینی است آه منتظری که غروب یاقوتی جمعة زیبا را ببیند و یار نیاید . مهربانم چه قرن ها ، چه عصرها و چه جمعه ها که زمان به انتظار آمدنت بر سر راهت به انتظار نشست و تو ای معشوق زیبندة عرش و فرش حتی به ناز نیم نگاهی بر قامت خمیدة منتظران دیرینه ات نینداختی . مهربانم دیگر سکوت چشمها شکسته ، بغضهای نشکفته باز شده ، قلبهای بی آهنگ طپیدن گرفته و آغوش زمان به آمدنت گشوده گشته . عزیزم هر روز بر کوجه های سرد و یخ بستة ظلمت قدم می نهم آنقدر بوی نفرت از وجود دیوان آدم نما بر خاسته ، آنقدر زمین سرد است که تنها قدمهای گرم تو یارای آب کردن برفهای زمستان بی بهایش را دارد مهربانم چشمهایم در این ظلمت نمی بیند چراغ فروزان راهم بیا . همین جمعه بیا مهربانم

سالهاست نگاهم پشت پنجره ای که متعلق به فرداست قاب گردیده وگرد وغبار هجران برآن سایه افکنده ،عمری است که برای آمدنت بی قرارم، یابن الزهرا،ببین از فراقت سخت بارانیم، ببین ثانیه ها چگونه از هجر تو بغض کرده وبه هق هق افتاده اند.

آقا جان!حیف نیست ماه شب چهادره پشت ابرهای تیره وپاره پاره پنهان بماند،حیف نیست دیده را شوق وصا ل باشد ولی فروغ دیده نباشد.

بیا وقرار دل بیقرارم شو، بیا وصداقت آینه را به زلال آبی نگاهت پیوند بزن، بیا تا سر به دامانت بگذارم وعقده های چندین ساله ام را باز کنم، تو که معنای سبز لحظه هایی بیا تو که ترنم الطاف حق تعالی بیا.

بیا که از هجرت چون اسپندی بر آتشم0 یوسف فاطمه!کی طنین دلنواز انا بقیه ا000 تو از کعبه مقصود جانها را معطر می نماید0 کی کعبه به خود می بالد وزمین بر قامت دلربایت طواف عشق می گزارد وجان در سعی وصفای نگاه تو محرم می شود ومناسک حج وقربان را بجای می آورد0 برای آمدنت تمام دلهای عشاق دنیا را به ضریح چشمهای قشنگ وعباس گونه ات گره زده ایم ودر مراسم اعتکاف شبهای فراق برای گرفتن حاجتمان دست به دعا برداشته ایم0 آقا جان برای آن لحظه که سبز پوش با پرچم یالثارات الحسین در انتهای افق غباری بپا می شود وتو با ذوالفقار حیدر وسوار بر اسب سفید قصه ها می آیی لحظه ها را بدست باد می سپارم0

بگذار صادقانه بگویم که کهانسالترین آرزوی دلم آرزوی وصال توست!آرزویی که برای بدست آوردنش تمام کلافهای عمرم را به بازار معشوق فروشان برده ام وخودم را در جرگه خریداران یوسف زهرا(س) قرار داده ام0

نازنینم!تو زیبا ترین دلیل برای شبهای قدر وشب زنده داریهای منی تو ضیاعین ودلیل امن یجیب منی 0

آقا جان! می خواهم برایت قصه بگویم 0 قصه سیب وگندم ومردی که سالهاست در میان مردم چشمم ایستاده،قصه خوشه خوشه انتظار وچشمانی که درو میکنند،قصه باران وسطرهایی که دلواپس پونه هاست،قصه اسب وخیال آمدن تو در باران،قصه هایی که مشق هر شب من است0

کاش می شد واژه ها را شست وانتظارراتفسیر کرد ولی افسوس000

میدانی مرز انتظار کجاست!؟آنجا که قطره اشک منتظری سدی از دلواپسی ساخته وقطره قطره انتظار را ذخیره می کند،آنجا که وجودش چون جرعه ای آب از تشنه ای رفع عطش می کند آنگاه که می فرماید اگر شیعیان ما مرا به اندازه قطره ای آب بخواهند هر لحظه ظهور من نزدیکتر می شد0

حس می کنم نزدیکی آنقدر نزدیک که با آمدن یک نسیم تو را احساس کرد وبویید0

خوب می دانم که آخر دل سنگ وطلسم نحس قصه را می شکنی وآنگاه زمان وصل وجان نثاری می رسد0

پس بیا از پس کوچه های انتظار ،بیا که شعرهایم بی قافیه مانده اند،بیا که با آمدنت گم میشود در تبسم تو بغض چندین ساله ام،بیا که غزلهایم مضمون ندارند ومثنوی عشق نا تمام است0

محبوبم!هر روز که میگذردبیشتر از قبل دلم برایت تنگ می شود0 عشق تو سراسر وجودم را فرا گرفته و اگر دلم را بشکافی بر لوح آن نام تو هگ گردیده وکنون ای بهار عشق!می ترسم از خزان عمرترسم از ندیدن است بگو که تا خزان من آیا فرصت بهار دیدن است؟

یابن الزهرا!"لیت شعری أین استقرت بک النوی"0 کاش میدانستم که کجا وکی دلها به ظهور تو آرام خواهند گرفت0

بنفسی أنت!

به جانم سوگند که تا طلوع صبح صادق به انتظارت خواهم ماند ولحظه ها را با تمام سنگینی به دوش می کشم وسکوت ثانیه ها را به ازای فریاد زمان تحمل می کنم فقط برای رسیدن به لحظه با شکوه وصا لت0

آقا جان!

دروادی انتظار زمان را بنگر که چگونه از هجر تو همچون شمع ذره ذره آب می گردد0 کی می آیی که قطره ها به دریا بپیوندند؟خیبر گشای فاطمه(س) کی می آیی؟

کی می آیی که کران تا بیکران دلم را برایت چراغانی کنم وچشمانم را فرش قدومت نمایم؟

بیا که بهار بی صبرانه مشتاق آمدن توست وقلبم جویبار اشکهایی که هرروز وشب برای فراق تو ریخته می شوند0

یاس سفیدم!بیا که با ظهورت آیه"والنهار اذا تجلی" تأویل گردد0 بیا که چشمه سار وجودم سخت خشکیده وفریاد العطش برآورده،بیا تا از نرگس چشمانت عطری برای سجاده ام بگیرم0بیا ومرا زائر شهر قاصدکها کن،بیا000

دلم برای ورود هر عشقی غیر از عشق تو بن بست است ودیده ام جز برای فراق تو نمی بارد0 بیا که هجر توآیه"ان عذابی لشدید" را تفسیر می نماید0 آقا جان!بحق کوچه وچادر خاکی بیا،بیا که سید علی ماتنهاست وچاهی ندارد که غصه هایش را بااو در میان بگذارد0 بیا ورأس سبز شاپرکهایی باش که در جستجوی قبر یاس سرگردان کوچه های هاشمیند0

ای پیدا ترین پنهان من!

تا تو بیایی مروارید چشمانم رابرای سلامتیت صدقه می دهم وبرای آمدنت روزه سکوت می گیرم وبا جام وصال تو افطار می نمایم0 نذر کرده ام که بیایی تا جان شیرین را فرش قدمها یت نمایم0 پس بیا که نذر خود را ادا کنم0

ای آفتاب عمر!

تا تو بیایی انتظار را قاب میکنم وبر لوح دلم می کوبم0 فریاد را حبس می کنم وبه سکوت اجازه حضور می دهم0 در نبود تو جام تلخ فراق را سر می کشم وسر به دوش هجران می نهم وبرای آمدنت دعا می کنم0 به امید آنروز هزار وصد وهفتادمین شمع را روشن می کنیم ومنتظرت می مانیم0

به خدای کعبه می سپارمت وسبد سبد نرگس ویاس چشم براهی میکنم0

کاش می شد که خدا

اجازه ظهورت می داد

کاش می شد

که در این دیار غربت

ومیان موج غمها

به سکوت سرد وسنگین

رخصت خاتمه می داد

کاش می شد

جمعه ما

شاهد ابروی زیبای تو می شد

دیده نا قابل ما

فرش کیسوی تو می شد

کاش می شد

انتظار منتظر بپایان رسد

وهوا میزبان یاسها و

نسترنها

خاک پای مهدی زهرا شود

کاش می شد

تو هم از انتظار خسته شوی و

برای فرج دعا کنی

کاش می شد000

 غدیر خم عید ولایت وامامت بر شیعیان جهان مبارک باد!

عید غدیر

               آن روز محمد از نگاهش                                            بر چهره ی دشت نور پاشید

               از پشت تمام ویژگی ها                                            خورشید به روی دشت خندید

               از دعوت آسمانی او                                                  آرام علی ز جا برخاست

               او گفت پس از غروب خورشید                                      این رود زلال حکم فرماست

               یک دفعه تمام دشت پر شد                                        از عطر صمیمی خداوند

               بر شاخه ی صبح تاب خوردند                                       گل های ظریف وسرخ لبخند

               آهسته به روی دشت بارید                                          لبخند فرشتگان زیبا

               هم دشت غریدوپر شدازشوق                                      هم کوچه ی قلب آسمان ها

               امروز که باز روز عید است                                           هر چند علی میان مانیست

               این روز زلال وصاف وشفاف                                           در سینه ی آفتاب جاری است

یا صاحب الزمان

با همه لحن خوش آوائیم

در به در کوچه ی تنهائیم

                    ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر

                    نغمه ی  تو از همه پر شور تر

                                  کاش که این فاصله را کم کنی

                                    محنت این قافله را کم کنی

                                            کاش که همسایه ی ما می شدی

                                                 مایه ی آسایه ی ما می شدی

                                                              هر که به دیدار تو نائل شود

                                                              یک شبه حلال مسائل شود

                                                                            دوش مرا حال خوشی دست داد

                                                                            سینه ی  مارا عطشی دست داد

                                                                                                     نام تو بردم لبم آتش گرفت

                                                                                                   شعله به دامان سیاوش گرفت

                                                                                               نام تو آرامه ی جان من است

                                                                                               نامه ی تو خط امان  من است

                                                                                   ای نگهت خاست گه  آفتاب

                                                                               بر من ظلمت زده یک شب بتاب

                                                                 پرده برانداز به چشم ترم

                                                                 تا بتوانم به رخت بنگرم

                                                       ای نفست یار و مدد کار ما

                                                      کی و کجا وعده ی دیدرا ما!

                                      دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

                                         به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

                              به مکه آمدم ای عشق تا تو را ببنیم

                             تویی که نقطه ی عطفی به اوج آئینم

                   کدام گوشه مشعر کدام کنج منا ؟

                   به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

          روا مباد که بر بنده ات نظر نکنی

          روا مباد که ارباب جز تو بگزینم

        چو رو کنی درد و رنچ نشناسیم

       زلطف روی تو دست از ترنج نشناسیم

                         ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش

                          تا صبا پیراهنش را سوی کنعان آورد

                                         ببوسم خاک پاک جمکران را

                                           تجلی خانه ی پیغمبران را

                                                                     خبر آمد خبری در راهست

                                                                   سرخوش آن دل که از آن آگاه است

                                                                                                   شاید این جمعه بیاید شاید

                                                                                                      پرده ازچهره گشاید شاید

از پیامبرگرامى اسلام (ص) دو روایت معروف نقل شده است كه با مقایسه آن مى توان به دشوارى انتظار پی برد.
افضل لاعمال احمزها (1 ) و افضل اعمال امتی انتظار الفرج (2) علل دشوارى وظیفه منتظران را مى توان در چهار محور خلاصه كرد:
1- آراستگى به عدالت وتقوا
2- آراستگى به بردبارى و پایدا رى
3- بهره مندى از دین شناسى بنیادین
4- لزرم اصلاح طلبى و ظلم ستیزى.

رسیدن به این مراحل كارى است بس دشوار اما شدنى و هركس دشوارى انتظار را هموار كرد در زمره منتظران حقیقى مولا قرار مى گیرد كه امام صادق (ع) فرمود: هركس مى خواهد در شمار منتظران حقیقى باشد باید پارسایى پیشه كند و متخفق به مكارم اخلاق گردد(ع)(3)

ديده‏ ام مانده به ره تا كه بيايى اى دوست
 رُخ نورانى خود را بنمايى اى دوست
 چون گدايان درت تا به نوايى برسم
 ياد من هم بده آداب گدايى اى دوست
 ***
 خداوندا رسان از ما سلامش
 بگوش ما رسان يارب كلامش
 بسوز سينه ى مجروح زهرا
 نما تعجيل در امر قيامش
 ***
 كاش مهدى به جهان چهره هويدا مى‏ كرد
 گره از مشكل پيچيده ى ما وا مى ‏كرد
 كاش مى ‏آمد و با آمدنش از ره لطف
 قبر مخفى شده ى فاطمه پيدا مى ‏كرد
 ***
 اى گم شدگان!دليل خواهد آمد
 بت‏هاى زمان!خليل خواهدآمد
 از سامريان و فرعون چه باك
 موسى و عصا و نيل خواهد آمد
 ***
 جز درگه تو باب ندارم مهدى
 از دورى تو خواب ندارم مهدى
 تو نوكر بد چو من فراوان دارى
 من مثل تو ارباب ندارى مهدى
 ***
 از دورى تو دلى پر از غم دارم
 وز غصّه ى تو هماره ماتم دارم
 گر حق بدهد به من همه ملك وجود
 گويم كه گل روى ترا كم دارم
 ***
 اى گل كه ولاى تو در جان من است
 داغ غم دورى تو مهمان من است
 يك لحظه بيابه جان زهرا سوگند
 جاى قدمت به روى چشمان من است 

 خدایا...

 اگر چه غايبى اما حضور تو پيداست
   چه غيبتى است؟ كه عطر عبور تو پيداست
     مقام گلشن اشراق، نافه خيز از توست
        بلى!شفاعت انسان به رستخيز از توست
           تو كيستى كه چو نام تو در كتاب شود
              ز شرم فاجعه، شمع عدالت آب شود
                 تو كيستى كه قيامت، قيامت كبرى ست
                    تو كيستى كه قيامت ز قامتت پيداست
                       تو كيستى كه»يداللَّه«؟در تنت جارى است
                          زبان قاطع شمشير عدل تو كارى است
                             نگاه منتظرانت هنوز مانده به راه
                                سپيد شد ز فراق تو سنگ فرش پگاه
                                   خدا به دست تو دادست عدل عالم را
                                       سپرده نيز به دستت حساب آدم را
                                          ز هر چه هست به گيتى، سرآمدت خوانند
                                             تويى كه قائم آل محمدت خوانند
                                                 ولادتت نه فقط آبرو به شعبان داد
                                                    كه در ضمير تمامّى مردگان جان داد
                                                        الا ستاره ى موعودِ گرم و عالمتاب!
                                                           به دشت تيره ى هستى چو آفتاب بتاب
                                                               بتاب و ظلمت ظلم زمانه را بردار
                                                                   ز گرده ‏هاى بشر تازيانه را بردار