شیشه عمر من انگار ترک خورده بیا
بهر ترمیم دلی کز غمت آزرده بیا
باغبانا مددی موسم پیوند دل است
یک گل از شاخه جدا گشته و پژمرده بیا
مطلع شعر من از حسن تو در نظم نشست
دل ز تکرار تو کی می شود افسرده بیا
باختم قافیه در وصف جمالت اما
تو مگیر از قلم خسته من خرده بیا
«بیدل» هرچند کشد بار گناهان بر دوش
دل خود را به کسی غیر تو نسپرده بیا
وقتیکه مروارید آفتاب در صدف غروب پنهان شد با کوله بار اخلاص قلبی شکسته و با دست دعا به سویت شتافتم و تو چه مهربان در را گشودی و پناهم دادی! با تو درد دلها کردم و از این دل عاصی و این دنیا ی خاکی شکوه ها داشتم و اشکهایم را که به نشانه ی ندامت بر گونه هایم جاری ساختم و تو ای مهربانترین مهربانان چه زیبا جوابم دادی! وانگاه حرفهایم تمام شد مرا با سبد آمرزش و امید بدرقه کردی . تورا سپاس می گویم خدای من !
امروز نامه ی مکّه ام آمد نوشته بود ۱۵ تیر می ریم،یه دفعه دلم گرفت
آخه من همش ۱ ماه تیر رو وقت داشتم که برای کنکور درس بخونم اما حالا چی؟ باورم نمی شه! چند ساعت کارم همش شده گریه
اما با این حال خداجون شکرت ،اگه تو این جوری می خوای باشه من قبول دارم حتمآ این جوری برام بهتره!
ای آفتاب پشت ابرهای انتظار نشسته
میدانم میایی آفتاب پشت ابر نمیماند
هوای زمین گرفته است هوای زمین گرفته است
پس کی افتابی می شوی سرزده می آیی...
خدایا لحظه ای مرا به خویشتن وامگذار
در عشق یگانگی ست ای عشق باغیر از خویش کار ما را مگذار
بی راحله بی زاد براه افتادم مگذار بیافتم آخر از پا مگذار
دریا ما آمده ایم غرقه باشیم ای موج با ساحلمان چه کار
مگذار من شک دارم به فرصت امروزم اینقدر
امروزرا به فردا مگذار
خدایا
در این تنهایی محض تنها حضور تو مرهمی بر دل خسته ی من است خدایا در این سکوت بی نهایت در این سیاهی شب تنها خاطره هایم هستند که همچون ستاره های درخشان گویای روشنی است خدایا در انتهای جاده ی زندگی میان بن بست تنهایی اسیرشده ام ای کاش می توانستم دیوار سرنوشت را در هم شکنم و ازادی را در اغوش بگیرم ای کاش می توانستم صداقت را دوباره احیا کنم انوقت دیگر تنهایی بی معنا بود ای کاش می شد همیشه زیبا زندگی کرد
