شگفتا!اين چه غيبتي است
كه همه ي حاضران را به جويي نمي خرد
وخرمني از شاهدان را به خوشه ايي بر نمي گيرد!
غيبت،بهانه اي است براي انتظار
وانتظار بهايي است كه با آن مي توان يك خروار بهشت خريد؛
حضور تو كه هرگز غايب نمي شود؛
همان ظهور است،بي نمك انتظار؛
وما حضور مليح تورا
كه بهانه آن_نه بهاي آ_انتظار كودكانه است،
بيش از آن داريم كه آسمان ستاره را
كى مى شود به صورت ماهت نظر كنم؟
دل را ز نور تو رشك قمر كنم؟
عمرى در انتظار نشستم؛ چه مى شود
از كوچه ى وصال تو روزى گذر كنم؟
روزى به جاى پاى تو گر چشمم اوفتد
خاك قدوم پاك تو كحل بصر كنم
خود را به خاكسارى دستگاه قدس تو
در پيشگاه خالق خود مفتخر كنم
در حسرت وصال تو جانم به لب رسيد
كى مى شود به جانب كويت سفر كنم؟
تا چند ز آتش غم هجر تو همچو شمع
دامن ز اشك چشم به ره مانده تر كنم؟
اين بوده آرزوى من اندر تمام عمر
در خدمت تو روز و شبم را به سر كنم؟
هر لحظه اى كه با خطرى روبرو شوم
با نام دلرباى تو دفع خطر كنم
زان رو به آستانه ى تو «ملتجى» شدم
تا كسب اعتبار از اين خاك در كنم.
