چو گذر کنی از این ره نظری به زیر پا کن
               به رهت نشسته ام من نگهی به این گدا کن
                              من بی نوای مسکین ز فراق تو مریضم
                                             تو بیا و درد من را به وصال خود دوا کن
دلم از غم تو خون شد ز دو دیده ام برون شد
               قدمی به چشم من نه دل من ز غم رها کن
                              بنگر که روز محشر شده از غم فراقت
                                             شب تار من ز نور رخ خویش با صفا کن
چه کنم ربوده دوری ز دلم دگر صبوری
               بفکنده تو پرده از چهره و حاجتم روا کن
                              به گدای خود تو شاها نظری به ما ز احسان
                                             دل غم رسیده ام را تو به غمزه ای شفا کن