یا صاحب الزمان

با همه لحن خوش آوائیم

در به در کوچه ی تنهائیم

                    ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر

                    نغمه ی  تو از همه پر شور تر

                                  کاش که این فاصله را کم کنی

                                    محنت این قافله را کم کنی

                                            کاش که همسایه ی ما می شدی

                                                 مایه ی آسایه ی ما می شدی

                                                              هر که به دیدار تو نائل شود

                                                              یک شبه حلال مسائل شود

                                                                            دوش مرا حال خوشی دست داد

                                                                            سینه ی  مارا عطشی دست داد

                                                                                                     نام تو بردم لبم آتش گرفت

                                                                                                   شعله به دامان سیاوش گرفت

                                                                                               نام تو آرامه ی جان من است

                                                                                               نامه ی تو خط امان  من است

                                                                                   ای نگهت خاست گه  آفتاب

                                                                               بر من ظلمت زده یک شب بتاب

                                                                 پرده برانداز به چشم ترم

                                                                 تا بتوانم به رخت بنگرم

                                                       ای نفست یار و مدد کار ما

                                                      کی و کجا وعده ی دیدرا ما!

                                      دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

                                         به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

                              به مکه آمدم ای عشق تا تو را ببنیم

                             تویی که نقطه ی عطفی به اوج آئینم

                   کدام گوشه مشعر کدام کنج منا ؟

                   به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

          روا مباد که بر بنده ات نظر نکنی

          روا مباد که ارباب جز تو بگزینم

        چو رو کنی درد و رنچ نشناسیم

       زلطف روی تو دست از ترنج نشناسیم

                         ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش

                          تا صبا پیراهنش را سوی کنعان آورد

                                         ببوسم خاک پاک جمکران را

                                           تجلی خانه ی پیغمبران را

                                                                     خبر آمد خبری در راهست

                                                                   سرخوش آن دل که از آن آگاه است

                                                                                                   شاید این جمعه بیاید شاید

                                                                                                      پرده ازچهره گشاید شاید

از پیامبرگرامى اسلام (ص) دو روایت معروف نقل شده است كه با مقایسه آن مى توان به دشوارى انتظار پی برد.
افضل لاعمال احمزها (1 ) و افضل اعمال امتی انتظار الفرج (2) علل دشوارى وظیفه منتظران را مى توان در چهار محور خلاصه كرد:
1- آراستگى به عدالت وتقوا
2- آراستگى به بردبارى و پایدا رى
3- بهره مندى از دین شناسى بنیادین
4- لزرم اصلاح طلبى و ظلم ستیزى.

رسیدن به این مراحل كارى است بس دشوار اما شدنى و هركس دشوارى انتظار را هموار كرد در زمره منتظران حقیقى مولا قرار مى گیرد كه امام صادق (ع) فرمود: هركس مى خواهد در شمار منتظران حقیقى باشد باید پارسایى پیشه كند و متخفق به مكارم اخلاق گردد(ع)(3)